برای ضعف های شخصیتی و احساساتی که دارم چه کنم؟‌

سلام.. من آدم تنهایی هستم در یک خانواده مذهبی به دنیا آمده ام ۱۷ سالمه دختر جوان و مجرد هستم .. کمبود های محبتی زیادی دارم ضعف های شخصیتی و احساسی زیادی دارم .. پدر و دو برادر بزرگ و کوچیک دارم اما محبت واقعی یک مرد رو نچشیدم و نمیدونم چه حسی دارم شادی هام را به همه انتقال میدم اما ناراحتی هام رو اشک هام رو در تنهایی هم می ریزم رفیقی ندارم چون اجازه رفاقتی با کسی ندارم و در عین حال خانواده ام هم رفیق نشده اند برام نشده بیان و باهام درد و دل کنند اینکه چه غمی دارم چه حالی دارم چی خوشحالم میکنه چی ناراحتم میکنه خودم هم پیش‌قدم میشم برای ابزار محبت برای اینکه بغلشون کنم پسم می‌زنند میگن حوصله ندارم برو خسته ام .. هم صحبتی ندارم خدا را دارم و ائمه.. اجازه بیرون رفتن به تنهایی رو بهم نمیدن تنها جایی که خودشون هم رسوندنم و بارها تنها بودم امامزاده هست . پیاده روی اربعین میخوام برم اجازه بهم نمیدن پارک میخوام برم اجازه نمیدن تنهایی امامزاده میخوام برم اجازه نمیدن کار خیر میخوام انجام بدم اجازه نمیدن .. مادرم میگه درس بخون یه حایی برسی ازدواج هیچی نیست ببین من به جایی نرسیدم .. درحالی که خودم عقیده دارم اگر کس مناسبی پیدا شد که همراهم باشه کمکم کنه عاشقم باشه ازدواج کنیم و برای پیشرفت هم کمک کنیم خیلی بهتر هست .. آغوش محبت ندیده ام حتی از پدرم دختر خندون و شادی بودم که بخاطر رفتارهای سردی که دیدم محبت هایی که ندیدم تبدیل شده ام به یه آدم غمگین و گوشه گیر در صدم ثانیه بخاطر یه اتفاق کوچیک یا بزرگ بغض میکنم اشک می‌ریزم.. بخاطر کمبود های محبتی که دیدم دلبسته به کسی شده ام که فکر میکردم دوستم داره یکی از اقوام که چندسالی هست رفت و آمد داریم برادر زنداییم .. داییم حدود ۴ . ۵ سالی هست که ازدواج کرده خانواده زنداییم ذاتا محبت می‌کردند و مهربان هستند فکر کردم محبت هاشون به خودم و خانواده.ام خاص هست و برادر زنداییم من رو دوست دارم اما حدود یک سالی هست که فهمیدم اشتباه میکنم نمیدونم برای آزمایش من اینجوری گفتن یا نه اما شنیدم که کسی رو دوست داره درحالی که من فکر میکردم من رو دوست داره به هیچ کسی از این حسم نگفتن حتی نمیدونم اینکه کسی رو دوست داره واقعیت داره یا نه هیچ چیز نمیدونم فقط میدونم که تا رسمی خواستگاری نکرده اند نباید دل ببندم و خیالاتی پیش خودم کنم الان یه حال خسته و درمونده ام دارم دل شکسته ام اما همیشه آرزوی خوشبختی همه ی جوان ها و حتی اونی که دوستش داشتم میکنم گدای محبت میکنم حتی از خانواده ام .. به خودم میگم اگه خانواده ام بهم محبت می کردند زودی دلبسته نمیشدم احساس افسردگی میکنم افکار از درون داره جونم رو میگره حس میکنم دیوونه و روانی شده ام گاهی میترسم از اینکه دیوونه بشم یهو یه وسواسی میفته به جونم اینکه وضو بگیرم اینکه آیا چیزی که در نظر دارم مثلا خودم را میشورم پاک هست یا نه اینطوری نبودماا اینطوری شدم ایتقدر گفتند وسواسی هستم که شدم یا حس میکنم که شدم گاهی حس می‌کنم خوشکل نیستم مرتب نیستم درحالی که من دختر زیبایی هستم و چهره زیبایی دارم مرتب هستم اینقدر ازم تعریف نکردند که اینطور شده ام چیکار کنم برای ضعف های احساساتی و شخصیتی که دارم ؟